Sport dla każdego

Czasem na kwadratowym Facebooku wspominam o treningach: a to piszę że na trening jedziemy, a to że z niego wracamy, innym razem bąknę coś na temat poczynionych przez nasz psio-ludzki zespół postępów. Przyszedł więc czas, aby napisać trochę o tym co, gdzie i jak trenujemy.

***

Pierwszy prawdziwy kontakt z rally-o – bo w tym właśnie sporcie próbujemy rozwinąć skrzydła – miałam w sierpniu tego roku, podczas szkółki dla początkujących, organizowanej przez Centrum Edukacji Kynologicznej Zuzik. Pisząc, że szło nam wyjątkowo marnie nie zdołam nawet zbliżyć się ogromu żałości i beznadziei, jakie zaprezentowałam z T. w tamtą sobotę. Dość powiedzieć, że mój pies został oceniony jako wykazujący zachowania kompulsywne i w związku z tym zaproponowano mi konsultację behawioralną. Nie muszę pewnie dodawać, że na niedzielnych zawodach zjawiłyśmy się tylko po to, aby poddać przebieg walkoverem już przy czwartym znaku. Początek kariery sportowej T. można nazwać ekscytującym, ale z pewnością nie udanym.

zawodynablogaDwa tygodnie później rozpoczęłyśmy regularne treningi rally-o w Pozytywnej Psiej Szkole Kamiga pod okiem Doroty Jaskulskiej. Na zajęcia wstępnie zapisałyśmy się jeszcze w maju. Wcześniej czekałam na nie z niecierpliwością, domyślacie się jednak, że po popisowej porażce na evencie Zuzika mój entuzjazm do treningów, a także psich sportów w ogóle zdążył cokolwiek osłabnąć. Nie zamierzałam wprawdzie rezygnować z kamigowego rally, jednak na pierwszą lekcję jechałam w dość minorowym nastroju. Zuzikowe zamieszanie dobitnie pokazało mi, że niewiele mogę się po moim psio-ludzkim teamie spodziewać. Psychicznie byłam przygotowana na to, że jedyne, co będę mogła zrobić to raz po raz wzdychać z rezygnacji.

Przeliczyłam się. Nie bardzo miałam czas na wzdychanie, bo chociaż zaprezentowałyśmy umiejętności na poziomie nawet nie gruntu, a podziemnego parkingu, trenerka nie pozwoliła mi zatonąć w poczuciu własnej beznadziejności. Podczas gdy pozostali kursanci grzecznie ćwiczyli tak wyrafinowane elementy jak skupianie się na przewodniku, ja – pod czujnym okiem Doroty – usiłowałam przekonać T., że istnieję gdzieś na dalekim końcu smyczy i naprawdę warto zwrócić na mnie uwagę. Były krzyki, piski, jęki oraz cmokanie. Były wspólne sprinty do zabawki. Było też rozrzucanie na wszystkie strony kawałków parówki i suszonych wołowych płuc. Cały ten arsenał sprawił, że odniosłam jako taki sukces – T. raczyła spoglądać na mnie z dobrą częstotliwością, to znaczy przez około 2 sekundy co mniej więcej 10 minut.

Można powiedzieć, że tamten trening był drugim początkiem naszej sportowej drogi, znacznie bardziej pozytywnym niż ten pierwszy. Efekty wprawdzie nie były imponujące, ale wtedy tak to nie one się liczyły. Naprawdę ważne było moje samopoczucie. Po uczestnictwie w szkółce byłam przybita i wściekła – zarówno na psa, jak i na siebie. Natomiast, indywidualne podejście Doroty, jej rady i pomysły sprawiły, że tamtego dnia wróciłam do domu w przekonaniu, że również z T. da się coś zrobić przy sporej dozie cierpliwości i szalonego entuzjazmu. W ten sposób z nowym zapałem zabrałam się do pracy.

Przełom nastąpił już dwa tygodnie później. Na trzecim z kolei treningu T. była zupełnie innym psem. Oczywiście, nie potrafiłyśmy bezbłędnie wykonać wszystkich ćwiczeń, najważniejsze jednak było to, że była w stanie się na mnie skoncentrować, współpracowała, starała się. Zmianę zauważyli wszyscy, a ja z treningu wracałam naładowana pozytywną energią i chęcią do dalszej pracy. Wystarczy spojrzeć na wpis, który pojawił się na seterowym Facebooku tamtego dnia:

Nasza przygoda z Rally-o zaczęła się dokładnie dwa tygodnie temu, niezbyt ciekawie, żeby nie powiedzieć – kompromitująco. Przez całe zajęcia musiałam niczym lwica walczyć o każdą sekundę uwagi psa. A dziś… T. pięknie pracowała, była skupiona i naprawdę nieźle chodziła po torze. Zostałyśmy wprost zasypane komplementami, zarówno przez trenerkę, jak i innych kursantów. To takie miłe: z jednej strony widzieć efekty swojej pracy z psem, a z drugiej mieć świadomość, ze inni to zauważają i doceniają.

Na dzień dzisiejszy mamy za sobą już trzy miesiące treningów. Na zajęciach ćwiczymy przede wszystkim skupienie na przewodniku oraz chodzenie przy nodze na kontakcie wzrokowym. Są to bez wątpienia elementy najważniejsze, stanowiące podstawy do pracy z poszczególnymi znakami, a w dłuższej perspektywie również do ukończenia toru z sukcesem. Myślę, że idzie nam nieźle, jednak trochę trudno ocenić to obiektywnie, szczególnie, że po drodze T. zaczęła się pierwsza cieczka, która wydaje się po prostu nie mieć końca, a do tego mocno wpływa na zdolności intelektualne rudej. Nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się razem z T. wystartować w zawodach – czy w ogóle przyjdzie taki dzień, kiedy będziemy na to gotowe. Oczywiście, chciałabym. Moim małym marzeniem jest wyjazd na zawody i ukończenie toru bez dyskwalifikacji, ale mam świadomość, że jego realizacja będzie wymagać wiele pracy.

1Zawody jednak, chociaż z pewnością wiążą się z mnóstwem pozytywnych emocji i satysfakcji, są zjawiskiem występującym w przyrodzie rzadko. Tym, co liczy się dla mnie najbardziej są pozytywne zmiany, jakie dzięki treningom rally-o zaszłym w moim codziennym życiu z psem.

  • Przekonanie T., że nie trzeba koniecznie witać się z każdym napotkanym człowiekiem przychodzi mi zdecydowanie z mniejszym trudem. Nieodpowiedzialna miłość, jaką całe społeczeństwo darzy cudze psy od dawna spędza mi sen z powiek. Na szczęście, teraz lepiej radzę sobie z natrętnymi cmokaczami i przywoływaczami. Kiedy pies wyrywa się do obcych, chcąc wylewnie się z nimi przywitać ludzie często starają się dodatkowo go nakręcać, nie zwracając uwagi na to, czy właściciel zwierzęcia sobie tego życzy, czy nie. Gdy natomiast przywołany zwierz siada przed przewodnikiem, nawiązując z nim kontakt wzrokowy i ignoruje natręta ten ostatni często sam dochodzi do wniosku, że nic nie uda mu się wskórać.
  • T. łatwiej jest skoncentrować się kiedy wokoło dużo się dzieje. Dzięki temu spacerowanie w zatłoczonych, hałaśliwych miejscach stało się dużo łatwiejsze. Ostatnio podczas spaceru wypuściliśmy się na Starówkę, gdzie podziwialiśmy świąteczną iluminację Warszawy, przy okazji ćwicząc chodzenie przy nodze. Da się!
  • Wcześniej ćwicząc coś z T. często miałam wrażenie, że moje polecenia wykonuje niechętnie. Zupełnie, jakby myślała “widzisz, usiadłam, a teraz odczep się ode mnie i daj mi biegać”. Długo trwałam w takim przekonaniu, aż pewnego razu usłyszałam na treningu, że T. ma piękny wyraz pracy, świetny wykrok i wspaniale wygląda, jak radośnie macha ogonem idąc przy nodze. Zaraz, zaraz… Mój pies macha ogonem idąc przy nodze? Nie wierzyłam własnym uszom, ale… Naprawdę tak jest!
  • Psie sporty robią się coraz bardziej popularne, często mówi o nich, jako o magicznych sposobach na zmęczenie psa. Zdaję sobie sprawę z tego, że są takie czworonogi, które potrafią zupełnie wyczerpać swoje baterie tylko podejmując intelektualne wyzwania, jednak T. do tej grupy nie należy. Owszem, ćwiczenia potrafią nieźle dać jej w kość, ale poza tym ma ogromną potrzebę biegania. Nie pracy, konkretnej i usystematyzowanej, ale właśnie swobodnego biegania. To niezbędny element, jeżeli ma się dobrze zmęczyć. Trening absolutnie nie jest jej w stanie tego zastąpić.

ŚwiatłaZ całej tej, być może nieco przydługiej, historii można wyciągnąć jeden wniosek. Da się. Z prawie każdym psem. Dlatego jeżeli chcecie spróbować sportów kynologicznych, ale jednocześnie myślicie, że Wasz pies się do tego nie nadaje – pomyślcie jeszcze raz. Oczywiście, nie mówię o warunkach fizycznych zwierzęcia i związanym z nimi ryzyku kontuzji, lecz o nastawieniu psa na pracę z przewodnikiem (czy też jego braku). Rally-o to świetny sport na start: jest bezpieczny, ma proste zasady i nie wymaga takiej precyzji, jak (moje ulubione) obedience. Owszem, czasem potrzeba świetnego trenera, aby odkopać potencjał danego zespołu spod grrrubych pokładów żałości, ale naprawdę się da.

  12 komentarzy do tekstu: „Sport dla każdego

  1. 19 grudnia 2014 at 09:45

    zazdroszczę, niestety i ja i Giro jesteśmy tak samo niecierpliwi i rządni wrażeń, nigdy nie wychodziło nam ćwiczenie posłuszeństwa, a przynajmniej nigdy nie wychodziło zbyt długo ;))
    Fajnie to wygląda i oby jak najdłużej Rally było wolne od znanej we frizbee czy agility chorej konkurencji, jaką przedstawiają niektórzy niedoszli zawodnicy 😉

    • Pies do kwadratu
      19 grudnia 2014 at 17:22

      Osobiście jestem wielką fanką obedience i frisbee, ale zdaję sobie sprawę z tego, że trzeba mierzyć zamiary na siły całego zespołu, a na razie dla T. jedynym osiągalnym sportem jest rally-o. Zresztą, od samego początku wiedziałam, że potrzebuje właśnie spokojnej aktywności, która pomoże jej kontrolować emocje, a nie szalonego biegania. Z bardziej dynamicznych rzeczy, przypuszczam, że mogłaby sobie nieźle radzić w agility, bo jest skrętna i szybka, a to z kolei niespecjalnie mnie kręci. :)

    • 19 grudnia 2014 at 19:37

      U nas agility sprawiło problemy z opanowaniem sie, Giro chodził nakręcony jeszcze parę dni po treningu. Po eliminacji agility (z tego i też z finansowego względu) problemy znacznie się zmniejszyły. Lubimy frisbee, a druga rzecz to jak ono wychodzi.. Od nowego roku mam zamiar z odłożonych funduszy wysłać nas na szkolenie z frisbee :)

  2. 19 grudnia 2014 at 15:41

    Zaintrygowały mnie te zachowania kompulsywne… Czym to się objawiło i czemu zaproponowali Ci poradę behawioralną? No i – nie wiem czy chcesz odpowiadać publicznie, ale spytam – co sądzisz o ZUZIKu?

    • Pies do kwadratu
      19 grudnia 2014 at 17:25

      Po przybyciu na teren szkolenia mój pies nie był w stanie się na mnie skupić, zawisał na końcu napiętej smyczy i starał się powąchać każde źdźbło trawy. Wynikało to przede wszystkim z tego, że T. była 1) niewybiegana; 2) dzień wcześniej została odebrana od pet sittera po naszych wakacjach i to był pierwszy raz od ok. 1,5 tygodnia, kiedy człowiek zmuszał ją do myślenia. Więcej infromacji chętnie udzielę w prywatnym kontakcie. :)

    • 19 grudnia 2014 at 22:01

      Dziękuję! :)

  3. 19 grudnia 2014 at 16:10

    Super, że T. zrobiła takie postępy :) Mam nadzieję, że kiedyś uda się Wam wystartować w jakich zawodach i będę trzymać za Was kciuki :)

  4. 19 grudnia 2014 at 18:16

    Uważam, że sporty takie jak obedience czy właśnie rally-o są świetną podwaliną pod budowanie relacji. Nam na razie udało się wziąć udział w przebiegu treningowym (nawet na blogu mam opisane ćwiczenia i punktacje), mam tylko problem z trzymaniem koziołka – szczyl nie ma P4 :/ i bardzo mu niewygodnie drewno trzymać :/ Mam nadzieję, że może Ru chociaż będzie bez problemu trzymać koziołek :)

    Bardzo źle, że podcięli Ci skrzydła na początku, zamiast pomóc, dobrze, że się nie poddałaś! :) Zawsze fajnie czyta się takie budujące wpisy. Dobrze, że znalazłyście "swój" sport :)

    • Pies do kwadratu
      19 grudnia 2014 at 21:24

      Ogólnie jestem wielką fanką obedience, ale wiem, że to T. sobie w tym – przynajmniej na razie – nie poradzi. Tj. uważam, że byłabym może w stanie przygotować ją do startu w zerówkach, ale kolejne klasy na dzień dzisiejszy są nie do przejścia, więc pozostaniemy przy rally. Obi jednak jest o tyle fajne z perspektywy tego konkretnego psa, że zawody odbywają się w relatywnie sterylnych warunkach, co byłoby dla T. dużym ułatwieniem. 😉

      Balu na pewno się jeszcze przeprosi z koziołkiem, mimo braku P4. A Ru pewnie takie treningi bardzo dobrze zrobią. :)

  5. 20 grudnia 2014 at 06:26

    Trzymam kciuki za Twoje marzenia! My z Berkiem bawimy się w sztuczki bardzo amatorsko (moze widzialas nasz filmik na FB) i nie planuję z nim startować nigdzie bo ani sie tym nigdy nie interesowalam ani nie uważam zeby dla niego takie zawody byly frajdą. Głownie oczywiscie chodzi o jego indywidualny charakter a nie o to ze jest seterem. Wiem ze woli bieganie, ale dodatkowo jest dośc bojaźliwy. A co do tego ze T. nie jest gotowa to po pierwsze może być tak ze to nie dla niej (zawody, a nie myslenie 😉 ), lub ze to nie ten wiek…. Berek w wieku 2 lat zmienił się bardzo, a znaczenie mialy hormony. Seterowy wariat w glowie byl zawsze ale Berek zawsze chcial kontaktu z czlowiekiem i to sie nie zmienilo. Jednak buzujące hormony bardzo go absorbowaly a ja bylam zestresowana i zdenerwowana bo fruwał i ogarnial teren w samczy sposob a nie robił sztuczki. Z moimi umiejetnosciami, a raczej ich brakiem, bylo nam ciezko gdy nagle okazalo sie ze jest nas trojka – ja , Berek, i jego testosteron. Teraz po kastracji to sie zmienilo. Nie sugeruję, że trzeba sterylizowac psy do sportow (napewno tak nie twierdze!) ale chce tylko pocieszyc Cie ze być moze T. bardzo walczy ze soba codzienie bo nie ejst jej łatwo i pewnego dnia wszystko uspokoi sie w jej glowie i dziewczyna wroci na ziemie. Jak napisałas – już powoli to się zaczyna bo cieczka na pewno jest jakims etapem w zyciu psa. Pozdrawiamy !!

    • Pies do kwadratu
      20 grudnia 2014 at 14:44

      T. również jest raczej tchórzliwym egzemplarzem i także z tego wzgledu uważam, że nauka koncentrowania się i pracy w każdych warunkach jest jej potrzebna – łatwiej pokonać strachy, kiedy można się skoncentrować na czymś innym. Raczej ja wysterylizujemy, skoro zdecydowaliśmy, że nie mamy ochoty bawić się w wystawy, z tym, że nie jestem pewna, czy to coś pomoże. Pamiętam, że pisałaś, iż w przypadku Berka zmiana była naprawdę duża, ale podobno w przypadku suk sterylizacja nie ma aż takiego wpływu na charakter psa. Zobaczymy.

      PS. FIlmik, oczywiście, wiedziałam. Jesteście super, a Berek jest przeuroczy. :)

  6. 20 grudnia 2014 at 17:25

    Jak dobrze wiedzieć, że nie my jedyni skompromitowaliśmy się na pierwszych zawodach!;p Tylko różnica jest taka, że ja nie odważyłam się jeszcze od tego czasu wziąć udziału w kolejnych:) Głównym problemem jest rozpraszanie się psa na torze przez rozmaite zapachy i to nieszczęsne chodzenie na luźnej smyczy:( Ale przynajmniej zajęliśmy wtedy trzecie miejsce(to nic, że na trzy), a właściwie prawie drugie, ponieważ spadliśmy niżej przez czas, różnica kilku sekund w pokonaniu toru. Ale kotylion jakim zdabiało się psa na koniec wciąż wisi na ozdobę na jego szafeczce:)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.