“Przygarnij mnie”, program emitowany na antenie TVP 2, rozpoczął nową epokę w polskich stacjach telewizyjnych – epokę edukacji kynologicznej na srebrnym ekranie prowadzonej na własnym podwórku, zamiast importowanej z USA. W ślad za telewizją publiczną idzie TVN, przygotowując własny program pod tytułem “Misja pies”. W przyszłości programy o psach zobaczymy pewnie również na innych kanałach. I dobrze.

Świadomi właściciele psów z niepokojem patrzą na ten nowy trend. Wymieniają się opiniami o zatrudnionych przez stacje telewizyjne behawiorystach i opowieściami o trudnych przypadkach, w których ci ludzie zawiedli. Podrzucają propozycje bardziej ich zdaniem kompetentnych osób, lepszych i skuteczniejszych metod. Dyskutują o podnoszeniu świadomości kynologicznej w narodzie poprzez telewizję. Ostatecznie zaś dochodzą do wniosku, że taki program narobi więcej szkody niż pożytku, bo z pewnością nie będzie dostatecznie dobry. Najlepiej byłoby, gdyby osoby układające telewizyjne ramówki porzuciły głupie pomysły i zajęły się szukaniem kogoś, kto napisze scenariusz do kolejnego wybitnego serialu pokroju “M jak miłość”.

Nie mogę się z tym zgodzić. Ze względu na dobro psów. Bo prawda jest taka, że świadomość kynologiczna w narodzie to nie jest coś, co należy podnosić i rozwijać, ale coś co dopiero wymaga stworzenia. Od podstaw.

Ile razy zdarzyło się Wam, że podczas spaceru Wasz pies został zaatakowany przez innego, który “chciał się tylko przywitać”? Jak często budziliście zdziwienie, nagradzając czworonoga smakołykiem lub szarpaniem zabawką? Pamiętacie tę złość, kiedy kolejny raz media pokazują makabryczne zdjęcia, jakże chętnie kupowanych!, szczeniaków z pseudohodowli? Albo tę irytację, gdy ktoś Wasz czas i wysiłek, jaki włożyliście w ułożenie pupila podsumował krótkim “jaki on mądry”, zupełnie, jakby wszystkich sztuczek i komend pies nauczył się sam? A frustrację, kiedy dowiedzieliście się, że ktoś szuka zaginionego psa, którego zostawił przywiązanego przed sklepem?

Podobne przykłady można mnożyć w nieskończoność. Jestem pewna, że każdy z Was mógłby przytoczyć co najmniej kilka mrożących krew w żyłach lub po prostu irytujących historii z codziennych spacerów. Wynika to stąd, że dla typowego Kowalskiego kynologia to niezmiennie terra incognita, a wszystko to, co dla nas jest oczywiste i normalne wydaje mu się dziwną fanaberią. Parówka w nagrodę? Łapówka. Spacer? Po co skoro jest ogród. Nauka czystości? Najlepiej wsadzić pysk szczeniaka w jego własne odchody. Pies w bloku? Barbarzyństwo.

Media wcale nie pomagają w przełamywaniu podobnych przekonań, bo w prasie i telewizji psy pojawią się, gdy mowa o sytuacjach skrajnych. Z jednej strony mamy więc poważne pogryzienia i pseudohodowle, z drugiej wiernego Szarika, który kierowany mityczną psią mądrością wszystkie decyzje podejmuje tak, aby czterem pancernym nie stała się krzywda, a wojnę wygrali Polacy. Brakuje natomiast wszystkiego tego, co znajduje się pomiędzy, a więc zwyczajnego życia z psem, obfitującego w codzienne problemy i radości. Nie widać psa, który buchnął kurczaka z kuchennego blatu, ani takiego, który ciągnie na smyczy. Nie widać też burka, który fajnie bawi się ze swoimi psimi kumplami podczas spacerów, a wieczorami ogląda telewizję, leżąc ze swoim człowiekiem na kanapie. Najwyższa pora, aby i takie psy, zwykłe czworonogi z klatki obok zagościły na ekranach telewizorów i stronach gazet.

My, ludzie od psów, żyjemy w informacyjnej bańce, którą wytworzyliśmy sobie głównie za pomocą Facebooka. Co chwilę dochodzą do nas wiadomości o nowych metodach szkoleniowych, modnych trenerach, seminariach i zawodach. Możemy nie wiedzieć, kto aktualnie piastuje stanowisko ministra zdrowia, z pewnością jednak doskonale orientujemy się, kiedy będzie kolejne wartościowe seminarium agility w naszej okolicy. Nie ma w tym nic złego, bo przecież nie każdy musi interesować się polityką. Tak samo, jak nie każdy musi interesować się kynologią. Warto jest więc uświadomić sobie, że dysponujemy unikalną, specjalistyczną wiedzą, która rzadko kiedy wypływa poza nasz zamknięty krąg. A gdy już tak się dzieje, to najczęściej ton wypowiedzi i stojące za nim emocje niespecjalnie sprzyjają edukacji. Skoro zaś osoby tej specjalistycznej wiedzy pozbawione mogą kupować i adoptować psy dobrze się dzieje, że ktoś próbuje przekazać im podstawy.

Kowalski nie pójdzie na drogie seminarium, nie zapisze się też na konsultację u behawiorysty – prawdopodobnie nie wie nawet, że ma taką możliwość, bo nie jest członkiem każdej istniejącej psiej grupy na Facebooku. Być może jednak dowie się o takich możliwościach właśnie dzięki telewizji.

Polskie programy o psach z pewnością nie są i nie będą pozbawione wad. Behawioryści zatrudniani przez stacje telewizyjne zapewne mają tyle samo przeciwników, co zwolenników. Nie są idealni. Budżety reklamowe stacji telewizyjnych i możliwość zupełnie przypadkowego trafienia na odpowiedni kanał we właściwym czasie sprawia jednak, że są zdecydowanie skuteczniejsi w szerzeniu kynologicznej wiedzy niż osoby, które moglibyśmy uznać za bardziej kompetentne. Może dzięki nim ktoś nauczy swojego psa wracać na zawołanie. A może nie znajdzie odpowiedzi na nurtujące go problemy, za to dowie się, że trzeba szukać dalej. Głębiej. Bardziej. I trafi do naszego świata.

Przecież każdy z nas gdzieś, kiedyś to wszystko zaczynał.

***

Jakie jest Wasze zdanie o programach dotyczących psów wyprodukowanych przez polskie stacje telewizyjne? Oglądacie? Lubicie? Uważacie je za potrzebne? A może wolicie programy importowe z USA? Nie zapomnijcie podzielić się opinią w komentarzu!

photo credit: Iza Łysoń Arts