Pies, dobre rady i świeże pieczywo…

…albo rzecz o tym, że (nie) fajnie jest chodzić po bułki.

Jeśli ktoś zapyta mnie, jaka jest najsłynniejsza copy pasta Internetu odpowiem pewnie i bez wahania, że “Mój stary to fanatyk wędkarstwa”. Haczyki wbite w stopy i kręcenie afer na forach dla wędkarzy zawsze budziły moją (i nie tylko moją, przyznajcie się!) niezdrową wesołość. Jeśli jednak przeformułować to pytanie i zastanowić się nad tym, jaka copy pasta najlepiej opisuje życie, wszechświat, psy i całą resztę bezwzględnie palma pierwszeństwa przypadnie “Chodzeniu po bułki” (KONIECZNIE kliknij nim zaczniesz czytać dalej!). Wydawać by się mogło, że internetowe śmieszkowanie niewiele ma wspólnego z tematyką niniejszego bloga, tymczasem okazuje się, iż to z jaką intensywnością i zacięciem po bułki chodzi środowisko skupione wokół psów jest po prostu niesamowite.

Bagieta to, oczywiście, moja najulubieńsza bułka!

Interesujące jest to, jak mówi się o psach w Internecie: w tekstach publikowanych na dużych portalach, na blogach, w filmach na YouTube, czy w grupach na Facebooku. Dotyczące kynologii teksty (w tym szerszym rozumieniu tekstów kultury), które pojawiają się w sieci można podzielić na dwie, szerokie kategorie: specjalistyczną oraz casualową. W tej pierwszej znajdziemy publikacje o wysokiej poprawności merytorycznej, w drugiej zaś bywa pod tym względem zdecydowanie gorzej – pies często prezentowany jest jako idealny dodatek do zestawu rodzinnego 2 + 2 + dom z ogrodem na przedmieściach albo tematyka czworonogów pojawia się, jako klasyczna dziennikarska zapchajdziura, z której korzysta się, gdy zabraknie innych, bardziej porywających tłumy zagadnień. Na pierwszy rzut oka, materiały tworzone w ramach obu kategorii mają zupełnie rozłączne grupy docelowe – bo przecież kiedy specjaliści dyskutują nad prawidłową techniką zabawy z psem, casuale zastanawiają się nad tym, jakie rasy najlepiej będą nadawać się do mieszkania w bloku i dlaczego ostatecznie odpowiedź na zadane pytanie brzmi “Żadne!”. Prawda jest jednak taka, że obie grupy mocno się przenikają, problem zaś polega na tym, że zwykle nic dobrego z tego nie wynika.

Tam, gdzie klikamy głównie po to, aby dowiedzieć się jak źle się dzieje w państwie polskim (czy którymkolwiek innym) psy pojawiają się w kilku typowych kontekstach. Zazwyczaj to brud w miastach, pogryzienia, bestialskie traktowanie zwierząt i powtarzane jak mantra kynologiczne mity (wiadomo, że adoptowany kocha bardziej z wdzięczności!). Zwykle pod każdym artykułem, bez względu na tematykę, w najlepsze trwa wojna o przysłowiowe lepsze jutro pod hasłem “Wszędzie tymi psami srajo!”. Agresja wprost wylewa się z monitorów. Strach kliknąć, a mimo to zasięgi rosną jak szalone. Na drugim biegunie są wyciskające łzy historie psów uratowanych z wyjątkowo trudnych warunków – takich, które z obleczonych skórą worków kości zmieniły się w radosne, szczęśliwe, kochane stworzenia. Słodyczy w tym tyle, że mogą rozboleć zęby i chociaż bez wątpienia tego rodzaju artykuły zasługują na znak jakości “Faith in humanity restored” to raczej nie grzeszą wysokim poziomem merytorycznym. Zbierają za to dziesiątki, setki, tysiące serduszek – fejm bez wątpienia się zgadza.

Gdzie w tym wszystkim są osoby posiadające specjalistyczną wiedzę o psach, ich zachowaniu, żywieniu, szkoleniu? U siebie. W tych wszystkich zakątkach Internetu, w których nigdy nie postała myszka nikogo, kto psa po prostu ma i stara się nim dobrze opiekować, ale nie podporządkowuje mu całego swojego życia. Wielu z nich nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że posiada wiedzę, która nie jest dostępna dla wszystkich, inni zaś są zbyt zajęci nabijaniem się z behawiorystów, by w ogóle zastanowić się nad tym, że są właściciele psów, którzy nawet nie wiedzą co to za dziwny zawód. Gdy zaś w końcu przyjdzie im zetknąć się z kimś kto chciałby swoją wiedzę o psach wynieść na nowy poziom zalewają go taką liczbą podanych z sympatią dobrych rad, że biedak czym prędzej bierze nogi za pas. Z jednej strony narzekamy na nieświadomych właściciel psów, z drugiej przysłowiowe chodzenie po bułki jest wśród nas sportem bardziej popularnym niż obedience, agility, frisbee i wystawy razem wzięte.

Odnoszę wrażenie, że brakuje w Internecie takiego sposobu rozmawiania o psach, który rozumie, że nie każdy chce być mistrzem świata obedience, a do tego trafia do szerokiej grupy osób – tych wszystkich, którym wystarczy, aby pies przyzwoicie chodził na luźnej smyczy i wracał na zawołanie. Może ktoś taki, odpowiednio przyjęty i pokierowany, kiedyś pójdzie krok dalej? Może minie kilka lat i spotkamy się na zawodach? Możliwe, ale aby móc się o tym przekonać, trzeba na początek dać mu szansę. Przydałoby się zatem nieco więcej rozsądku, dystansu i zrozumienia dla potrzeb drugiego człowieka – takiego, dla którego pies jest wyłącznie fajnym kumplem, a nie sportowcem czy championem piękności. Za to zdecydowanie mniej chodzenia po bułki.

photo credit: Emilia Heller-Mrotek, Paw Shots

Post navigation

  17 komentarzy do tekstu: „Pies, dobre rady i świeże pieczywo…”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.