Historie ze spacerów i treningów. Sinusoida emocji, cz. 2

Pojawienie się w domu psa zwykle oznacza przewrócenie życia do góry nogami – bo pies to nie tylko spacery, pełna miska i konieczność częstszego odkurzania. To cała gama, mniej i bardziej subtelnych, zmian. Zmian, które dotyczą takich spraw, jak codzienna aktywność fizyczna, kierunki wakacyjnych wycieczek czy… Interakcje społeczne. Bywa, że to, czego można czasem doświadczyć podczas treningów i spacerów zupełnie nie mieści się w głowie. Dziś przed Wami najświeższe historie spacerowo-treningowe.

*

Nie wiem, gdzie w okolicy można trenować hokej, ale ewidentnie gdzieś można, bo kiedyś wracając z wieczornego spaceru minęliśmy pana obładowanego sprzętem hokejowym – kij, ochraniacze, maska. Prawdę mówiąc, minęliśmy to trochę zbyt dużo powiedziane. Próbowaliśmy się minąć, ale nam nie wyszło. Pan chciał być miły i zrobił nam miejsce na chodniku, odsuwając się na samą krawędź. Pech chciał, że potknął się przy tym, stracił równowagę i wypuścił swoje bagaże. W efekcie cała góra hokejowego sprzętu wylądowała z hukiem tuż pod łapami mojego psa.

Przestraszyliśmy się wszyscy troje, ale Gambit najbardziej. Po kilku sekundach szoku doszedł do wniosku, że trzeba nieznajomego oburczeć i obszczekać. Pan chciał się szybko zwinąć z miejsca, w którym dokonał zamachu na życie mojego psa, ale poprosiłam, żeby jednak chwilę z nami został, dał się spokojnie obejrzeć i powąchać. Zgodził się. I tak staliśmy sobie w środku nocy, a z Gambita powoli schodziło napięcie. Po kilku minutach on i nieznajomy hokeista byli dobrymi kumplami, a ja nie mogłam uwierzyć, że o 23 ktoś zgodził się poświęcić swój czas tylko po to, żeby stać obok mojego psa.

*

W drodze powrotnej z Grand Prix Obedience wstąpiłam do McDonald’s – w końcu przewodnik też musi się nagrodzić po wysiłku na ringu, a każda okazja, żeby zjeść McFlurry jest dobra. Pani, która podawała mi zamówienie z McDrive obrzuciła Gambita pełnym zachwytu spojrzeniem i prawie krzyknęła: „Och, jaki piękny morderca!”.

*

Zawsze, kiedy mój pies biega luzem wołam go do siebie, gdy ma nas minąć biegacz, rolkarz lub rowerzysta – sama podczas biegania z pewnym niepokojem omijam obce psy, więc wychodzę z założenia, że ten drobny gest może komuś bardzo ułatwić trening. Dla Gambita to kilka sekund treningu cywilnego posłuszeństwa, dla sportowca – spokojna głowa. Ostatnio na spacerze pierwszy raz zdarzyło mi się, żeby ktoś na to zareagował: przejeżdżający rowerzysta zawołał do mnie „Dziękuję!”. Tak mnie to zdziwiło, że w końcu nie zdążyłam mu nic odpowiedzieć.

*

Gambit lubi rozdawać całusy, więc siłą rzeczy jest świetnie przyzwyczajony do tego, że człowiek w okularach musi od czasu do czasu wyczyścić swoje szkła w jego obecności. Przecieranie t-shirtem lub specjalnymi chusteczkami zna i rozumie doskonale, ostatnio jednak zaskoczyła go w tej kwestii pewna alternatywa.Podczas spaceru na okularach usiadła mi mucha – taka z gatunku tych małych, przyklejających się z lubością zwłaszcza do jasnych ubrań. Nie zatrzymując się, zdjęłam okulary i zdmuchnęłam muchę ze szkła. Gambit gapił się na te szamańskie czynności tak intensywnie, że zupełnie nie zauważył zwężenia chodnika i… Wszedł w żywopłot.

*

Jak widać, życie z psem to emocjonalny roller coaster, w sekundę potrafi prześlizgnąć się od strachu o życie do stanu faith in humanity restored. Co Was ostatnio spotkało na spacerze? Macie jakieś ekscytujące historie z życia z psem? Koniecznie podzielcie się swoją opowieścią w komentarzu!

Post navigation

  11 komentarzy do tekstu: „Historie ze spacerów i treningów. Sinusoida emocji, cz. 2”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.