Pojawienie się w domu psa zwykle oznacza przewrócenie życia do góry nogami – bo pies to nie tylko spacery, pełna miska i konieczność częstszego odkurzania. To cała gama, mniej i bardziej subtelnych, zmian. Zmian, które dotyczą takich spraw, jak codzienna aktywność fizyczna, kierunki wakacyjnych wycieczek czy… Interakcje społeczne. Bywa, że to, czego można czasem doświadczyć podczas treningów i spacerów zupełnie nie mieści się w głowie. Dziś mam dla Was przegląd takich właśnie historii. Będzie i śmieszno i straszno i nawet trochę smutno.
Niedawno kolejny raz byliśmy na treningu pasterskim. Tłok był niesamowity, w ten weekend przyjechało całe mnóstwo ludzi i psów, dlatego momentami trudno było ogarnąć kto kiedy wychodzi. W pewnym momencie usłyszeliśmy krzyk od strony roundpenu:
– Teraz owczarek australijski!
W odpowiedzi początkujący pasterze zaczęli wyciągać swoje psy z klatek.Nagle okazało się, że do jednego stadka owiec idą dwa psy. Gambit, jak to zwykle bywa z osobnikami o wątpliwej przynależności rasowej, został zmierzony poważnym spojrzeniem przez właścicielkę drugiego czworonoga, więc żeby oczyścić sytuację i upewnić się, czyja teraz kolej odkrzyknęłam:
– Ale prawdziwy czy podróbka?!
*
Kiedyś podczas sesji zdjęciowej zagadnął mnie przechodzący obok mężczyzna:
– Przepraszam, czy to jest border collie?
– Nie, proszę pana.
– To jak daleko od bordera stał ten pies?
*
Podczas ostatniego treningu rozproszeń na tym samym trawniku bawiła się młoda mama z córeczką. Miejsca dużo, wystarczy go dla każdego, wiadomo. Jakoś tak wyszło, że w toku ćwiczeń my zbliżyliśmy się do nich, a one – do nasz. Kiedy spotkaliśmy się podczas chodzenia przy nodze mama zapytała mnie, czy na pewno nam nie przeszkadza. Dawno nic mnie tak pozytywnie nie zaskoczyło. Wyjaśniłam, że absolutnie nie, na wszelki wypadek dodałam jednak, że psów, które ćwiczą nie można zaczepiać. W odpowiedzi dowiedziałam się, że dziewczynka boi się psów i właśnie dlatego pani chciała popatrzeć z nią na trening, a o żadnym zaczepianiu, rzecz jasna, nie ma mowy.
*
Wracałam ze spaceru, kiedy nagle tuż obok zatrzymał się mężczyzna na rowerze. Spodziewałam się pytania o rasę albo cmokania do psa, tymczasem gość wyciągnął z plecaka paczkę psich smakołyków znanej marki (może się Wam kojarzyć z żółtym kolorem).
– Przepraszam, czy pani pies je takie rzeczy?
– Wie pan co, on ma raczej słaby żołądek, więc ja nie mogę podawać takich smakołyków.
– Szkoda, bo u mojej suczki zdiagnozowano niewydolność nerek i ona już nie może tego zjeść, a nie chciałbym, żeby się zmarnowało…
*
Mam sąsiadkę. Sąsiadką ma psa w typie owczarka niemieckiego. Pies ma nienawiść do wszystkiego co żyje. Czasem mijamy się na klatce schodowej. Domyślacie się pewnie, że nie są to najprzyjemniejsze sytuacje, ani dla mnie, ani dla mojego psa. Któregoś razu próbowałam przedostać się do bramy, jednocześnie sprytnie chowając Gambita za siebie, żeby podczas spaceru mieć na smyczy psa, a nie na przykład strzęp zakrwawionego mięsa.
– Pani ją puści do mojego, niech ona mu pokaże jak się trzeba zachowywać. Gabi, chodź do nas, ty jesteś taką ładną suczką!
*
Jak widać, życie z psem to emocjonalny roller coaster, w sekundę potrafi prześlizgnąć się od strachu o życie do stanu faith in humanity restored. Co Was ostatnio spotkało na spacerze? Koniecznie podzielcie się swoją opowieścią w komentarzu!
photo credit: Iza Łysoń


8 komentarzy do tekstu: „Historie ze spacerów i treningów. Sinusoida emocji”